نوشته نیت ولف
در این مرحله از رونق هوش مصنوعی، به نظر می‌رسد هر صبح یک مرکز داده جدید اعلام می‌شود. اما طبق نظر یکی از اساتید مدرسه کسب‌وکار کلمبیا، بسیاری از این مراکز هرگز به مرحله اجرا نخواهند رسید.
یک مقاله پیش‌نویس از استین ون نیووربورگ، که در زمینه املاک و مستغلات در کلمبیا تحقیق و تدریس می‌کند، تلاش می‌کند مدل کند که ساخت مراکز داده چقدر واقعی است. پاسخ او این است: حتی اگر این بزرگ‌ترین رونق سرمایه‌گذاری در تاریخ آمریکا باشد، پروژه‌های برنامه‌ریزی‌شده به ارزش تریلیون‌ها دلار ممکن است هرگز تحقق نیابند.
داده‌های ماه ژوئیه از Cleanview، یک مخزن پروژه‌های انرژی، نشان می‌دهد حدود ۵۰۹ گیگاوات ظرفیت جدید مرکز داده در آمریکا برنامه‌ریزی شده است — تقریباً نه برابر ظرفیت فعلی عملیاتی. از این ۵۰۹ گیگاوات، سناریوی مرکزی ون نیووربورگ تخمین می‌زند که ۴۵٪ هرگز ساخته نخواهند شد و تقریباً یک چهارم آن تا سال ۲۰۳۳ به بهره‌برداری نخواهد رسید.
ون نیووربورگ برآورد می‌کند هر کمپوس هوش مصنوعی ۲۰۰ مگاواتی حدود ۸.۲ میلیارد دلار هزینه دارد. این بدان معناست که تأسیسات ساخته‌نشده در مدل او می‌تواند به سرمایه‌گذاری ۹.۳ تریلیون دلاری منجر شود که هرگز تحقق نمی‌یابد، طبق محاسبات Barron’s. با در نظر گرفتن افزایش هزینه‌های ساخت، این رقم حتی بزرگ‌تر خواهد بود.
این برآورد یادآوری به سرمایه‌گذاران است که بسیاری از مراکز داده برنامه‌ریزی‌شده ممکن است با مخالفت جامعه، تأخیر در ساخت یا رها شدن مواجه شوند. این موانع به معنای اغراق در رونق هوش مصنوعی نیست، اما می‌تواند پروژه‌ها و شرکت‌های خاص را در معرض خطر قرار دهد.
ون نیووربورگ به Barron’s می‌گوید: «فکر می‌کنم ما در وسط یک مسابقه تسلیحاتی هستیم که همه در حال ساخت ظرفیت هستند.» برخی شرکت‌ها دوام نخواهند آورد.
سناریوی مرکزی ون نیووربورگ حدود ۳۰۰ گیگاوات از پروژه‌های برنامه‌ریزی‌شده فعلی را ساخته شده می‌بیند که منجر به سرمایه‌گذاری ۱۰.۳ تریلیون دلاری تا سال ۲۰۳۲ می‌شود. این به طور متوسط حدود ۳.۶٪ از تولید ناخالص داخلی سالانه آمریکا است — بزرگ‌تر از ساخت راه‌آهن، بزرگراه و مخابرات در گذشته.
این اعداد پیش‌بینی رسمی نیستند. آن‌ها یک سناریو هستند که بر اساس فرض‌هایی درباره اینکه کدام پروژه‌ها بیشترین قابلیت اجرا را دارند، شکل گرفته‌اند. مراکز داده‌ای که قرار است در سال ۲۰۲۶ به بهره‌برداری برسند، در مدل ون نیووربورگ ۹۰٪ احتمال تکمیل دارند. این احتمال هر سال پنج درصد کاهش می‌یابد و اگر توسعه‌دهنده اندازه پروژه را اعلام نکرده باشد، تخفیف دیگری نیز اعمال می‌شود.
دلیل ساده است: هرچه زمان طولانی‌تر باشد، احتمال بروز مشکلات بیشتر است، به ویژه در دنیای سریع‌التغییر هوش مصنوعی. هزینه‌های ساخت افزایش می‌یابد، فناوری‌های محاسباتی ممکن است تغییر کنند و شرکت‌های دخیل در پروژه ممکن است فروپاشی کنند، ون نیووربورگ توضیح می‌دهد.
او می‌پرسد: «اگر Oracle برنامه دارد چیزی را در سال ۲۰۳۲ بسازد، خب، چه کسی می‌داند آیا Oracle در سال ۲۰۳۲ وجود خواهد داشت؟»
مثال Oracle به موقع بود: سهام این شرکت پنج‌شنبه گذشته پس از گزارش‌هایی مبنی بر اینکه این ارائه‌دهنده ابری در تلاش است خود را در برابر تأخیرهای احتمالی در یک مرکز داده برنامه‌ریزی‌شده در نیومکزیکو محافظت کند، سقوط کرد. سخنگوی Oracle بعداً در بیانیه‌ای گفت پروژه طبق برنامه پیش می‌رود.
مقاله ون نیووربورگ که هفته گذشته در کنفرانس مؤسسه بروکینگز ارائه شد، در لحظه‌ای حساس برای هوش مصنوعی منتشر شده است. انتظار می‌رود Anthropic در هفته‌های آینده عمومی شود و ده‌ها میلیارد دلار برای حمایت از هزینه‌های اجاره مرکز داده عظیم خود جمع‌آوری کند. OpenAI ممکن است در سال ۲۰۲۷ این مسیر را دنبال کند.
اقدامات اخیر Anthropic و OpenAI برای کند کردن جنبه‌هایی از توسعه هوش مصنوعی به دلیل نگرانی‌های ایمنی می‌تواند بر نیاز به ظرفیت تأثیر بگذارد یا حداقل رشد تقاضا را ناپایدارتر کند.
در همین حال، برخی ارائه‌دهندگان ابری مانند Alphabet و Amazon.com به دلیل سرمایه‌گذاری‌هایشان در مراکز داده، جریان نقدی منفی شده‌اند. آن‌ها به طور فزاینده‌ای پروژه‌های جدید را با بدهی پروژه، مشارکت‌های مشترک، اعتبار خصوصی و سایر ابزارها تأمین مالی می‌کنند.
ون نیووربورگ می‌نویسد این تغییر باعث شده مراکز داده «یک کلاس دارایی بزرگ نهادی در املاک و زیرساخت» شوند. اما همچنین ریسک‌های زیربنایی پروژه را گسترده‌تر کرده و ردیابی آن‌ها را دشوارتر می‌کند.
برای ارتباط با نیت ولف به nate.wolf@barrons.com ایمیل بزنید
این محتوا توسط Barron’s ایجاد شده است که توسط Dow Jones & Co اداره می‌شود. Barron’s به طور مستقل از Dow Jones Newswires و The Wall Street Journal منتشر می‌شود.
